در آرزوی یافتنت 

 شب ها به سپیده راهی می شوند

 و من، با دستان پر توانم  باز

 نشانی ات را از لا به لای برگ های بی نشانی ات، می جویم


 و دوباره ، ساز های بی وفایی تو

 سر آغاز دویدن های من به دنبال باد خواهد شد

 و جاپاهای مرا

    در سینه جاده تاریک ابدیت

       مهر کوب میکنند.


                 می جویمت ای خوشبختی نفرین شده من

 با قلبی پر تپش و چشمانی خیس

 تو را از اعماق این روح پر تلاطم فریاد می زنم:

                            ای خوشبختی نفرین شده من

 روزها در پی هم، در بر هم زدن مژه ای می گذرند

    و من

 همچنان، بی یار و بی رمق

 در منجلاب این سیاهی نفرین شده

 دست و پا می زنم

 و چشم حسرت، بر کور سوی امیدی دارم

 که هرگز نا امید نمی شود.

                فریاد رسم باش، ای روشن دل های بی نفس

 قلب سیاه و پاره پاره ام را

 در آغوش نورانیت بگیر

 تا دوباره  همچون کودکی خاکست شده ام

 روشن و خورشید وار، به تپش درآیم

                       ای روشن دل های بی نفس ...