زبانم را چون کیسه نخاله ای، با دستانم به بغل گرفته ام

  تا مبادا روی زمین نکبت بار "آدم" ها پخش و پلا شود


     تا مبادا  "انسانیت "

    از سکوت سمیّ حنجره ام

    پی به فریاد هایی که باید نعره می شدند 

    اما "خفه" شدند ببرد


  با چه رویی باید در آیینه بنگرم؟

  نکند آیینه در انعکاس صورتم،

  چشم هایم را دیده باشد؟

  نکند آیینه هم روی از من برگرداند؟


                           آیینه ها را بشکنید! تا چشمانم

                           چشمانم را نبینند!!

  تا که از سنگینی نگاهم بر چشمان نابینا شده ام،

                                           کمر خم نکنم
  تا که دگر بارآیینه ای، به جرم سیاهی یک انعکاس، 

                                             تن به شیشه شدن ندهد...