هرآنکس که معرفت خدای عزوجل را در دل دارد، حتی اگر از ذکرش کناره گرفته باشد،

   باز هم به هنگام معصیت دست و دلش به لرزه در خواهد آمد .

   لعنت و صد نفرین بر آنکس که بویی از معرفت نبرده و هرآنچه کاستی در خود دارد، انتقامش از دل دیگری باز ستاند.

  آنقدر میزند ومی کوبد و پاره پاره می­کند که کار دل را به جنون کشاند .

   گویا انتقام پروردگارش را از یاد برده که با دل بنده ای این چنین می­ جنگد.

   و تو ای مظلوم و آسیب دیده، نگذار زخم دلت چرکین شود، آن را در کف دستانت بگیر و در محضر خدایت بایست.

  او خود بهتر می­داند چگونه فریاد سوخته دلت را پاسخگو باشد .

   تصویر سیاه و آلوده دشمنت را تا ابد از خاطرت بشوی تا کابوس ها و تب لرزه هایت محو شوند .

 می­دانم که جای زخم هایت تا ابد روی دلت می­ماند. این زخم ها در روز موعود، ترکه عبرت را بر سر و صورت عصیان گر می­کوبند،

      تا جهان در دو کفه میزان به تعادل بایستد.

 تنها کافی است بشوری از سر و رویت گرد و غبار اشک ونفرت و آزردگی را.

            خدایت در همه حال به نظاره ایستاده است...