"هـــــو"

سیب های "حوا" همه بهانه اند
   آدم اگر "انسان" باشد عاشق است
این رنج غیبت که به او تحمیلی است
    آدم نمی سازد و حوا نمی شود


راه وصال و بازگشتِ برین
   از دریا بگیر،از چشمه، از آسمان
زنده زنده باش و زنده رها کن
   این زندگی در کفن و ترک خورده را



روح می جویدت بی صبر و انتظار
دل می زند به دلت، درد دلدادگی

                             شمع در فراقت صبورتر از من
                           صبح در کنارت، طلوعی در من


دیگر دریچه ای بین من و تاریکی نمانده است
  انگار قرار آمده است از سوی "تو"
من" ما" شدم، ما "تو" شدیم و تو نیز
  لا حول و لا الا "هـــــــــــو"